Podgorica je podignuta na temeljima prastarih naselja. Još od vremena srednjeg paleolita, u kontinuitetu se može pratiti razvoj i nastajanje različitih kultura. Grci, Iliri, Rimljani, Huni, Goti, Sloveni, Vizantijci i Osmanlije, svi oni su se borili za blagodeti regije u kojoj se miješaju mirisi mora i visokih planina, i svi su ostavili traga.

Sve do rimskog osvajanja na ovom području žive ilirska plemena Labeata i Dokleata. Labeati su naseljavali područje Zetske ravnice, južno od današnje Podgorice do Skadarskog jezera, kao i prostor istočno od donjeg toka rijeke Morače. Zapadno od Morače, uz rijeku Zetu, živjeli su Dokleati. Njihovo najvažnije utvrđenje, iz kog će se kasnije razviti grad Doclea, nalazilo se na ušću Zete u Moraču. 

Najstarije naselje na ušću Ribnice u Moraču - karavanska stanica, Birziminium, samo je naznačeno u starim spisima, a ucrtali su ga rimski kartografi. Duklja, grad koji prvi put pominje Ptolomej u II vijeku prije nove ere, za ono doba bila je veliko mjesto, sa 8 do 10 hiljada stanovnika na prostoru koji je imao jedva nešto više od desetak kilometara u prečniku, ali u kome je postojala kompletna komunalna infrastruktura. Porušena je 602. godine.

Ime Podgorica se prvi put pominje 1326. godine, kada počinje i razvoj grada. Godine 1455. Turci osvajaju Medun, moćno utvrđenje, a 1474. i Podgoricu. Započinje četvorovjekovna turska vladavina. Na mjestu gdje se Ribnica uliva u Moraču, na temeljima srednjovjekovnog grada Ribnice, Turci podižu utvrđenje u kome nastaje naselje, današnja Stara Varoš. 

Na Ledinama (nekad služila za logorovanje turske vojske) podignuta je Nova Varoš - jedno vrijeme nazivana Mirkova varoš - po vojvodi Mirku, ocu kralja Nikole I Petrovića.

U II svjetskom ratu Podgorica je bombardovana  preko 70 puta i bila srušena do temelja. Oslobođena je 19. decembra 1944. godine. Od 13. jula 1946. (kada je postala i glavni grad Republike Crne Gore) do 2. aprila 1992. nosila je ime Titograd.

Foto galerija stare Podgorice

 

Foto galerija Titograda